|
 |
 |
|
|
 Nieuwsbrief 2, derde jaargang - juni 2007
Bewogen bezoek aan Casa Amiga
In het begin van het jaar kregen we een e-mail met de mededeling van
Esther Chavez, onze contactpersoon van Casa Amiga, dat ze ziek is,
ernstig ziek. Ze heeft longkanker en startte chemotherapie met een hele
reeks bestralingen. Gaandeweg werd duidelijk dat het bezoek aan Casa
Amiga dat we voor de herfst hadden gepland, beter in het voorjaar zou
kunnen plaatsvinden. Vandaar dat het bestuur van de stichting Hester
aan mijn man Roeland en mij de opdracht gaf Casa Amiga te bezoeken en
terug te komen met alle informatie die maar mogelijk was. We gingen een
week. En die week hebben we ten volle benut! Naast Casa Amiga, het
opvanghuis voor vrouwen die met geweld te maken hebben, spraken we met
drie andere moeders die hun kind op een afschuwelijke wijze zijn
verloren. We voerden een gesprek met de procureur-generaal over de
specifieke zaak Hester. We hadden een gesprek over de algehele situatie
met de verantwoordelijke commissaris die geweld in Ciudad Juarez moet
voorkomen. Ook spraken we met een advocatencollectief dat specifiek
ervaring heeft met de slachtoffers van de vrouwenmoorden en met een van
de weinige niet corrupte politieagenten. Tot slot stonden we de pers
van Ciudad Juarez, maar ook die van El Paso te woord. Uiteraard hadden
we regelmatig contact met Esther Chavez. Esther hoopt ten volle dat de
therapie aan zal slaan en dat ze over enkele maanden weer aan de slag
zal zijn. Verdrietig genoeg is ze erg verzwakt en vermagerd, van de
energie die ze altijd uitstraalde, zag je maar af en toe nog een
sprankje… laat ons dat hoop geven!
Pilar Sánchez vervangster van Esther
Esther heeft een perfecte vervanging gevonden in de gestalte van Pilar
Sanchez, 60 jaar. Haar cv vind je op de website, www.hester.nu (kijk
bij Casa Amiga). Deze vrouw is nu drie maanden aan de slag. Tot onze
geruststelling heeft ze iets doortastends dat aanspreekt en vertrouwen
geeft. Je merkt dat ze ingewerkt is in de materie en dat ze goed valt
bij de medewerkers van Casa Amiga. Ze is altijd werkzaam geweest in
organisaties die opkwamen voor mensenrechten en ze heeft op
internationaal gebied samengewerkt met diverse groeperingen tegen
geweld tegen vrouwen. Ze studeerde Filosofie in Rome, Italië.
Het werk van Casa Amiga
We wilden weten hoe het opvanghuis Casa Amiga op dit moment functioneert, 
want natuurlijk voelt het bestuur zich verantwoordelijk voor de
uitgaven van Casa Amiga. Sinds vorig jaar hebben ze een nieuw gebouw.
Toen we drie jaar geleden Casa Amiga bezochten was het een soort
woonhuis, te klein, vervallen, kinderen werden opgevangen in de gang,
de inschrijfbalie zat ook in de gang. Het was er zeker niet ideaal. Bij
het zien van het nieuwe gebouw waren we dan ook perplex! We kregen een
zeer professionele presentatie waarin de 20 medewerkers vertelden wat
ze precies doen; het komt neer op één groot
bewustwordingsproces:
- het leveren van professionele hulp aan personen die het
centrum voor het eerst bezoeken, directe aandacht, eventueel externe
doorverwijzing, doorverwijzing naar het Blijf van Mijn Lijfhuis, in
geval van nood crisisbewaking voor 24 uur.
- het bieden van psychologische hulp aan mensen die seksueel misbruikt zijn of te maken hebben met huiselijk geweld.
- het ontwikkelen van strategieën om huiselijk
geweld en de gevolgen hiervan te voorkomen. Bijvoorbeeld door heel
simpel aan een echtpaar uit te leggen dat het beter is te praten dan te
slaan. Dit door middel van therapie of workshops. De workshops geven ze
aan vaders en moeders, pubers en kleine kinderen. Zo kunnen deze
volwassenen, pubers en kinderen opnieuw eigenwaarde ontwikkelen. Zo
leren ze dat een vrouw net als een man waarde heeft en geen
wegwerpartikel is! Pubers horen over de gevaren van drugs en alcohol.
Met workshops en poppenkastvoorstellingen informeren ze ook kinderen op
kleuter- , basis- en vervolgopleidingen. In 2006 volgden 3000
volwassenen therapie, dit jaar al 1000 in het eerste kwartaal. De
workshops trokken in 2006 4000 volwassenen en pubers en in 2007 tot
april al 6000!
- het geven van gerechtelijke bijstand bij
echtscheidingsprocedures, juridische procedures en strafvervolging. Ook
geeft Casa Amiga workshops over de rechten van de vrouw; ze geven
workshops voor de gemeentelijke overheid en onderwijzend personeel.
- ondersteuning aan slachtoffers en nabestaanden van feminicide.
- het voorkomen van geweld en seksueel misbruik van vrouwen en kinderen.
- het geven van seksuele voorlichting.
Kinderen komen mee
Mensen die Casa Amiga bezoeken voor therapie of voor de workshops,
nemen hun kinderen mee, gemiddeld een stuk of drie per ouder. Met
z’n allen, dat varieert tussen de 15 en 30 kinderen, spelen ze
gedurende de therapie van de ouders in de speelzaal onder toezicht van
de pedagoge die door de stichting Hester wordt bekostigd. Zij speelt
met de kinderen en observeert ze tegelijkertijd. Casa Amiga is met van
alles uitgerust, ook met een one-way-mirror, een spiegel waarin het
kind jou niet ziet, maar jij het kind wel.
Resultaat
Met deze workshops en therapieën over geweld maken ze vrouwen en
mannen bewust van het feit dat slaan niet normaal is. Zo doorbreek je
de cirkel van man slaat vrouw, vrouw slaat kind, broer slaat zusje.
Omdat Casa Amiga ook het onderwijzend personeel leert hoe dit soort
mishandeling bij kinderen te herkennen is, kunnen probleemgezinnen
sneller opgespoord worden. Door met de moeder te praten en haar bewust
te maken van het feit dat ze niet haar frustraties op haar kinderen
moet afreageren, maar moet proberen het probleem terug te kaatsen naar
haar man. Door de moeder te wijzen op het feit dat ze dezelfde rechten
heeft als haar man, dat het niet normaal is dat zij het geld verdient
en hij het geld beheert en zij dus afhankelijk is van hem. Dat meisjes
ook opgeleid moeten worden en niet alleen de jongens. Dat de vader
plichten houdt tegenover de kinderen, ook wanneer hij opstapt, zoals zo
vaak gebeurt.
Zo leren kinderen dat het niet hun schuld is dat ze geslagen worden.
Gevraagd wordt bijvoorbeeld waar het van binnen pijn doet…
meestal wijzen ze hun hart aan als pijnlijke plek. Dan maken ze samen
met de begeleidster een mooi groot hart en tegen dat hart gaan ze
praten, het koesteren, ze geven dat hart weer een plekje. Daarna
krijgen ze in groepjes verhalen verteld, waarin ze zichzelf kunnen
herkennen. En vanwege de groep kunnen ze elkaar steunen in deze
herkenning en zien ze dat ze geen uitzondering vormen. Zo werken ze
langzaam maar zeker naar een betere gemoedstoestand toe.
Van de enthousiaste ambassadeur van Nederland kreeg Casa Amiga het
verzoek hun organisatie op papier te zetten, zodat hun manier van
werken niet beperkt hoeft te blijven tot Ciudad Juarez, maar ook in
andere steden van Mexico op gelijke wijze toegepast kan worden!
Met de foto’s krijg je een beetje een indruk van de goed lopende organisatie.
Drie andere moeders
Uiteraard heb ik met moeders gesproken, die net als wij hun dochter hadden verloren. 
Een van hen hadden we eerder bezocht. Haar dochter, net bevallen, was
met haar kindje verdwenen, op weg naar de dokter. Ik vroeg haar hoe en
door wie ze geholpen werd in haar ellende. De enige instantie waar ze
terecht kon en waar ze therapie en hulp ontving was Casa Amiga.
Bij een andere moeder was haar dochter verdwenen in 1995. Kortgeleden
had het Argentijns Forensisch Onderzoek, dat ook gesubsidieerd wordt
door de Nederlandse staat, kunnen vaststellen dat een gevonden
schedeltje afkomstig was van haar dochter. Nu wist ze tenminste zeker
dat haar dochter niet meer in leven was… haar dochter liet twee
kleine jongetjes na. Nu zijn ze 13 en 15 jaar, en best een zorg
natuurlijk voor de oma. Gelukkig kan ze met problemen altijd terecht
bij Casa Amiga.
Een andere moeder van een slachtoffer was begonnen met behulp van Casa
Amiga met het helpen van andere moeders door een kinderdagverblijf te
beginnen in de krottenwijk waar ze woont. Zo stelt ze de andere moeders
in staat met een gerust hart naar hun werk te gaan.
Blijf van Mijn Lijfhuis
Het Blijf van Mijn Lijfhuis is twee jaar geleden opgezet door Casa
Amiga, maar ondertussen is het een zelfstandige organisatie geworden.
Van buitenaf oogt 
het als een ware gevangenis! Prikkeldraad, tralies en een uitkijkpost.
In de wijk denkt men dat het huis bewoond wordt door geestelijk
gehandicapten en dat laten ze maar zo vanwege de veiligheid. Op het
moment dat we ze bezochten woonden er 6 moeders met in totaal 24
kinderen. Ook daar is een psychologe aan het werk en is er
kinderopvang. Ze leren er onder andere weer opnieuw van zichzelf te
houden. Ook krijgen ze praktisch onderwijs, bijvoorbeeld door te leren
naaien of door te leren omgaan met computers. Het huis wordt niet
gesubsidieerd door de overheid en moet van donaties in eigen onderhoud
voorzien. Zie verder in het stukje over Liliana Herrera.
Politieagent Oscar Mainez
Een van de beruchte ‘groepsmoorden’ is die van de
“Katoenvelden”, een braakliggend stuk terrein tussen
nieuwbouw in waar in 2002 tien lichamen van vrouwen gedumpt werden. Van
de politieagent Oscar Mainez werd toen verlangd dat hij loog over de
opgepakte daders. Hij moest ze van de moord beschuldigen zonder dat dat
klopte. Hij weigerde en stapte op bij de politie, om er na verloop van
tijd toch weer te beginnen in de hoop dat hij van binnenuit het
politieapparaat zou kunnen veranderen. Aan hem vroegen we natuurlijk of
dat nu ook een beetje aan het veranderen is… hij gaf ons weinig
hoop. De overheid wekt de indruk dat de moorden van de
“Katoenvelden” zijn opgelost. In werkelijkheid zijn er bij
deze zaak twee advocaten vermoord, omdat ze zich te intensief bezig
hielden met waarheidsbevinding.
Procureur Generaal Patricia Gonzalez Rodriguez
Samen met de procureur tegen vrouwengeweld en begeleid door twee
agenten specifiek voor ‘de zaak Hester’ trok zij twee uur
de tijd uit om ons bij te praten. Niet dat er veel veranderd is in de
situatie. Wel komt Patricia heel betrouwbaar en eerlijk over. Ze maakt
op ons de meest betrouwbare indruk van alle deskundigen die ons tot nu
toe, door de jaren heen, te woord gestaan hebben. We blijven hopen!
Hoewel ik haar ook vertelde dat ik blijf vechten tegen het geweld tegen
de vrouwen in Ciudad Juarez, ook als ze de dader gevonden hebben.
Commissie tegen geweld in Ciudad Juarez: Liliana Herrera
Op de valreep, op zaterdagavond wist het hoofd van deze commissie
gelukkig nog tijd voor ons vrij te maken. En het werd een waardevol
gesprek! Het was duidelijk te merken dat wij stevig gewicht in de
schaal kunnen leggen, omdat we natuurlijk ook slachtoffer zijn, maar
daarbij uit Nederland komen, de stichting Hester hebben en de
Nederlandse ambassadeur achter ons hebben staan. In al onze onschuld
konden wij haar enthousiast vertellen over de goed geoliede organisatie
Casa Amiga. Dat de ambassadeur van Nederland er was gaan kijken en er
diep van onder de indruk was, zodanig dat hij de organisatie graag
gekopieerd zou willen zien naar andere steden of landen. Dat het mij
verbaasde, dat de Mexicaanse overheid en deze Commissie tegen geweld
nog niet bij Casa Amiga waren gaan kijken en er ook nauwelijks aan
bijdroegen (500 dollar per maand, nog niet eens genoeg voor de
elektriciteit!).
Ook kon ik vertellen dat het mij was opgevallen dat haar voorgangster,
Guadelupe Morfin, waar ik regelmatig in Europa contact mee had,
prachtige sportparken had aangelegd tegenover de universiteitsgebouwen,
kilometers lang. Een verfraaiing van de stad. Maar dat ik ook in de
sloppenwijken was geweest en dat ik daar geen 
enkel sportveld was tegengekomen. Ze schreef het als goede suggestie op…
In februari 2007 is een nieuwe wet in werking getreden tegen iedere
vorm van geweld tegen vrouwen. We kregen er een uitdraai van. Roeland
las wat en vond ineens een interessant gedeelte: Vrouwen en kinderen in
een Blijf van Mijn Lijfhuis hebben het recht op voedsel, kleding en
scholing en veiligheid. Het enige Blijf van Mijn Lijfhuis dat er is in
deze stad hebben wij bezocht. Ze kwamen hopeloos geld tekort!
‘Als ik het goed begrijp kunnen ze maandag bij u
aankloppen.’ ‘Ja, natuurlijk!’ was het
antwoord. We zullen zien!
Ook kregen we de vraag voorgelegd ons te verdiepen in deze ingevoerde
wet. Lilian Herrera wilde hierover graag met ons in discussie treden.
Uiteraard iets wat we beter kunnen overlaten aan de advocaten van Casa
Amiga en Justicia para Nuestras Hijas, een advocatencollectief dat zich
speciaal richt op de slachtoffers van het geweld. We nemen binnenkort
zeker contact met ze op, want je kunt wel een prachtige wet opstellen,
maar er is pas gerechtigheid als die wetten toegepast worden.
Journaliste Diana Washington
De laatste dag, zondagochtend, twee uur voor ons vertrek, hadden we nog
een gesprek met Diana Washington op het El Paso vliegveld. Diana
schreef het boek Killing Fields, Harvest of Women, the truth about
Mexico’s bloody border legacy. Ze stelt in dit boek politie,
justitie en de overheid aan de kaak. De corruptie van de politie en
overheid wordt als een spannend verhaal in kaart gebracht. Sinds het
verschijnen van haar boek durft Diana, die aan de andere kant van de
grens in El Paso woont, niet meer naar Ciudad Juarez. We hebben het
boek in drievoud van haar meegekregen. Dus mocht er iemand zijn die
hierin geïnteresseerd is, dan valt dat te regelen.
Ook de moord op Hester wordt beschreven in het boek. We kwamen zelfs
foto’s tegen van ons van de afgelopen keer dat we Ciudad Juarez
bezochten. Over Hester vertelde ze dat de bagage van haar gevonden is
en dat dit door een fotografe is vastgelegd in een politiebureau. Iets
wat de politie zelf niet (meer) weet!
Hoog bezoek bij de Nederlandse Politie
De Nederlandse Politie organiseerde in juni een congres voor een 35
vooraanstaande politiedirecteuren van over de gehele wereld om
gezamenlijk na te denken over de moeilijke uitdagingen van deze tijd,
zowel in directe omgeving als wereldwijd. Om zulke zware kost wat meer
handen en voeten te geven werd een standbeeld in de vorm van een bank
onthuld. Op deze bank staan de woorden geschreven: peace, police,
justice. Bij elk woord werd een act opgevoerd. Bij peace het verhaal
van een militair die net terugkeerde uit de oorlog, bij police het
verhaal van een wijkagent, bij justice vertelde een actrice, Roberta
Enschede, het verhaal over Hester.
Het is natuurlijk heel vervreemdend als iemand anders jouw eigen
verhaal als toneelstuk staat op te voeren in het Engels. Ze deed het
echter prachtig en gebruikte de volgende tekst:
‘My daughter, my little girl, was
murdered 8 years ago. She was just 28 years old. I don’t know who
killed her or why? I don’t think I’ll ever know. And the
terrible thing is… there are so many girls like her. And so many
mothers like me!
They found her with a towel around her waist - raped - dead…
I could not go to the place where they found her. What good could I do.
I couldn’t help the police… a stranger in a teeming city
of more than a million!
We buried Hester and tried to go on. We trusted the police would do their work! We didn’t hear anything!
About a year later, I read an article in a newspaper about that teeming
city - It talked about an economic explosion - and ‘a breeding
ground for criminality’ how so many poor, young working girls are
murdered there.
Finally, my husband and I got the courage to go. This time – to
the place where they found Hester… we needed to be where she
spent her last minutes - seconds… And – we needed –
answers!
We found out what we already knew deep down - There were none – Not for us – not for anyone.
I met a woman who set up a Bureau for the families of the poor murdered
working girls that teeming city seems to swallow. She finds them places
to stay and counsellors and lawyers.
I’m helping her now. I’ve set up a foundation. I’m
doing it for Hester. I’m doing it for every mother who wants to
know what happened to her child and why!
Spinoza once said… ‘True peace is state of mind… a
disposition for benevolence, confidence, justice.’
I yearn for peace of mind… I yearn for justice’.
Het was een indrukwekkende emotionele gebeurtenis. Er was een aperitief
in het Vredespaleis ter afronding. Daar sprak ik burgemeester Deetman.
Hij zit in het comité van aanbeveling van de stichting Hester,
dus wist precies waarover het ging!
Locatie sponsordiner afgezegd
Afgelopen week belde de onderwijsgroep Mondriaan op met de mededeling
dat het sponsordiner 24 september niet door kan gaan vanwege een grote
toeloop van eerstejaars leerlingen. Wij vinden dit erg jammer. Gelukkig
is de bereidheid het sponsordiner mogelijk te maken er nog steeds, zij
het dat Mondriaan in dit kalenderjaar geen mogelijkheden meer ziet.
Nieuwe vrienden van de stichting Hester
J. Dörrleben, Renate van der Zee, Wil en Ank Verheul,
H P Baaij, M M van Ginkel, Jan Jippe en Marja
Herrikhuyzen, Sam en Marga Boelens, Yvonne Klingler, Gaby Leyva Ocha,
Marnique van Rijn-de Man, Y M Bakker, Frits en Trudi de Jong,
P van Marrewijk, F Wijdekop, Gijs Nebbeling, Tom en Babs van
Sante, J Bleeksma, Jeannet Klooker, H F de Ruiter, Inez
en Greg Shapiro-de Goede, Bob en Adri Klaasen, Walter en Wil Mallens
Bedankt voor jullie lieve hulp en bijdrage! Deze lijst loopt van 15
februari tot 9 juni 2007. De complete vriendenlijst vind je op de
website www.hester.nu. De maandelijkse incasso’s incasseren we elke maand rond de 15e.
Heb je e-mail en wil je de nieuwsbrief zonder kosten per mail ontvangen?
Mail dat dan even naar steun@hester.nu
Namens het bestuur, Arsène van Nierop |
|
|
