stichting Hester
|
Tien jaar na Hesters dood
door Arsène van Nierop
In september 2007 begonnen wij ons te realiseren dat het een jaar later, in september 2008, tien jaar geleden zou zijn dat Hester op zo’n zinloze manier uit ons leven was gerukt. Een datum die je niet ongemerkt voorbij kon laten gaan. Tien jaar geleden en als de dag van gisteren. Langzaam maar zeker ontstond het besluit om deze afgelopen tien jaar in een boek te vervatten. Een boek voor Hester, een boek om Hester op een waardige manier te gedenken. Hester was slachtoffer van zinloos geweld. Dat blijkt soms te gebeuren. Nooit sta je erbij stil dat dat in je eigen gezin kan plaatsvinden. Tot op het moment dat de bel gaat en de politie met deze mededeling komt.
Zinloos geweld. Dat komt dus voor, ook in eigen kring. Er gaan jaren overheen voor je dan weer verder kan. In die tijd werd ons duidelijk dat Hesters moord niet op zichzelf stond. Hester was één van de honderden vrouwen die in Mexico, Ciudad Juárez omgebracht waren; van daders geen enkel spoor.
Ook merkten we dat de moord op Hester niet werd opgelost. We merkten dat de politie daar anders reageert dan hier in Nederland. We gingen er lange tijd van uit dat er bij het oplossen van misdrijven weinig verschil in benadering zou zijn. Mexico is toch een beschaafd land? Vóór de dood van Hester waren we er geweest… politie genoeg.
Maar dan, nadat Amnesty aan de bel had getrokken over de rechteloosheid in Juárez, praatten we in 2004 zelf met de politie daar. De agent die Hester gevonden had, gaf gewoon toe dat er jaren niets aan het onderzoek gedaan was. Het onderzoek lag stil, niemand maakte zich druk over het vinden van een dader. Dat is het moment geweest dat we op een akelige manier wakker geschud werden. We stuitten op de onverschilligheid van de Mexicaanse overheid. We maakten eveneens kennis met de grenzeloze armoede en machteloosheid waarin de met geweld bedreigde vrouwen in Ciudad Juárez verkeerden.
Het immense probleem van die grensstad: de grootste doorvoerhaven van drugs, de criminaliteit en corruptie, de maquilladores, de bevolkingsgroei. Dat samengevoegd met het machismo zorgde voor de feminicide - de vrouwenmoorden in Juárez.
Deze rechteloosheid deed me besluiten om de stichting Hester op te richten. Niet dat ik de illusie had iets tegen die criminaliteit te kunnen doen, maar ik kon wel die vrouwen helpen. Zorgen dat ze weer beter in hun vel zouden komen te zitten. Misschien zouden ze dan uiteindelijk zo sterk worden dat ze zelf het onrecht konden bevechten. Dat moesten we zien te bereiken.
En we hebben al veel bereikt. Met de tiende verjaardag van Hesters dood in zicht ontstond het idee er om er een boek over te schrijven. De ultieme manier om ruchtbaarheid te geven aan het enorme probleem van de rechteloosheid. Het idee was geboren en met een niet te stuiten wil begon ik te schrijven. Dat was in februari 2008… eind mei was ik klaar. Mijn boodschap, een ode aan Hester stond op papier.
|
En daar staat ze dan, bij haar afstuderen. Ze gaat vertellen over de Versteende Tuinen die ze heeft ontworpen voor het Amsterdamse Oosterdok. Hester begint haar verhaal maar raakt na twee zinnen de draad kwijt. Iedereen kijkt gespannen toe. Kom Hes, je kunt het – ik sterf duizend doden… Dan drukt ze haar duimen en wijsvingers op elkaar, komt even tot zichzelf en begint overnieuw. Sprankelend, iedereen is enthousiast en klapt! Haar mentor stelt nog een aantal kritische vragen en dan is ze erdoor. Wat zijn we trots op haar! Klein maar dapper, dat is ze altijd al geweest. Voorbeelden te over… We zijn tien jaar verder. De herinneringen zijn zo helder alsof alles gisteren nog gebeurde. Maar ze zijn wel uitgekristalliseerd, versteend. Ik heb er nog duizend, zeker, maar er komt er nooit meer een bij. Die sprankelende Hester moeten we allemaal missen. (fragmenten uit Noodkreet uit Juárez) |
Hester… spontaan, open, vriendelijk, betrokken, gevoelig, warm, met een groot gevoel voor rechtvaardigheid, springerig, actief, een twijfelaar maar ondernemend, en een sloddervos en chaotisch. Beschrijf ik haar zo voldoende? Hoe zou ik haar verder kunnen omschrijven? Ze was mijn kind, mijn eerste en daardoor bijzonder, zoals ik mijn jongste kind bijzonder vind, maar op een andere manier.Zoals gezegd was het mijn opzet het grotere achterliggende probleem aan de kaak te stellen. Wat was ik daarom blij en erkentelijk met het aanbod van tweede kamervoorzitter Gerdi Verbeet om op 29 september 2008 officieel mijn eerste boek in ontvangst te willen nemen!
Een tweede compliment was het aanbod van Eduard Nazarski, de directeur van Amnesty Nederland, om bij die gelegenheid een toespraak te houden. Steun vanuit de Nederlandse politiek èn Amnesty International… wat een prachtig resultaat!
Amnesty voelde als een oudere broer, een steun in de rug, waardoor ik mijn verhaal durfde te vertellen door de jaren heen.
Gerdi was vanaf het prille begin nauw betrokken bij de stichting Hester. Ze voerde het woord bij de oprichting en door de jaren heen bleef ze de stichting Hester een warm hart toedragen. Niet een nietszeggende verplichting, zoals door sommigen werd gesuggereerd, Gerdi deed dit vanuit haar hart. Ik ben dan ook heel erg blij dat zij, zelfs nu ze voorzitter van de Tweede Kamer is, aandacht heeft, politieke aandacht voor zo’n belangrijke zaak, waarbij de moord op Hester het leed van de vrouwen uit Ciudad Juárez voor het voetlicht brengt.
Misschien kunnen we de wereld toch een klein beetje verbeteren…
Arsène's verhaal in de media
Het verhaal over de schokkende feiten die de aanleiding vormden tot de oprichting van de stichting Hester is door Arsène van Nierop al vaak verteld. Een van de eerste interviews verscheen in februari 2005 in het tijdschrift Santé. In een indringend relaas vertelt Arsène hierin over de gebeurtenissen die aan de dood van Hester vooraf gingen en de wijze waarop zij en Roeland het bericht over haar dood te horen kregen en verwerkten. Vier jaar later krijgt ze in femme de kans het verhaal opnieuw te vertellen, dit keer mooi geïllustreerd met enkele pakkende foto's (waaronder de foto hier rechts). Ook op radio en TV is Arsène menigmaal gevraagd haar verhaal te doen. Op de pagina Aandacht in de media is een overzicht te vinden van de belangrijkste interviews en reportages die in de loop der tijd in verschillende media zijn verschenen.
Lees hier het artikel in Santé (pdf, alleen tekst) of het recentere interview in femme (pdf, met foto's, leest het prettigst op een wat groter beeldscherm).